RESTAURATÍV, -Ă adj. referitor, pentru restaurare. (< germ. restaurativ) (Sursa: MDN )
restauratív adj. m., pl. restauratívi; f. sg. restauratívă, pl. restauratíve (Sursa: Ortografic )
| restaurativ adjectiv | masculin | feminin |
| nearticulat | articulat | nearticulat | articulat |
| nominativ-acuzativ | singular | restaurativ | restaurativul | restaurativă | restaurativa |
| plural | restaurativi | restaurativii | restaurative | restaurativele |
| genitiv-dativ | singular | restaurativ | restaurativului | restaurative | restaurativei |
| plural | restaurativi | restaurativilor | restaurative | restaurativelor |
| vocativ | singular | restaurativule | restaurativo |
| plural | restaurativilor | restaurativelor |