PROROCÍE, prorocii, s. f. (Rar) Prorocire. [Var.: proorocíe s. f.] – Proroci + suf. -ie. (Sursa: DEX '98 )
PROROCÍE s. v. prezicere. (Sursa: Sinonime )
prorocíe s. f., art. prorocía, g.-d. art. prorocíei; pl. prorocíi, art. prorocíile (Sursa: Ortografic )
| prorocie substantiv feminin | nearticulat | articulat |
| nominativ-acuzativ | singular | prorocie | prorocia |
| plural | prorocii | prorociile |
| genitiv-dativ | singular | prorocii | prorociei |
| plural | prorocii | prorociilor |
| vocativ | singular | prorocie, prorocio |
| plural | prorociilor |
