PROBITÁTE s. f. (Livr.) Cinste, integritate, onestitate. – Din fr. probité, lat. probitas, -atis. (Sursa: DEX '98 )
PROBITÁTE f. Caracter onest, cinstit; onestitate; cinste; integritate. /<fr. probité, lat. probitas, ~atis (Sursa: NODEX )
PROBITÁTE s.f. Cinste; integritate, onestitate. [Cf. lat. probitas, fr. probité]. (Sursa: DN )
PROBITÁTE s. f. cinste; integritate, onestitate. (< fr. probité, lat. probitas) (Sursa: MDN )
PROBITÁTE s. v. cinste, corectitudine, incoruptibilitate, integritate, lealitate, onestitate. (Sursa: Sinonime )
Probitate ≠ improbitate (Sursa: Antonime )
probitáte s. f., g.-d. art. probității (Sursa: Ortografic )
| probitate substantiv feminin | nearticulat | articulat |
| nominativ-acuzativ | singular | probitate | probitatea |
| plural | — | — |
| genitiv-dativ | singular | probități | probității |
| plural | — | — |
| vocativ | singular | probitate, probitateo |
| plural | — |
