INJONCTÍV, -Ă adj. (Rar) Cu caracter de injoncțiune. ♦ (Lingv.) Poruncitor. [Cf. fr. injonctif]. (Sursa: DN )
INJONCTÍV, -Ă adj. cu caracter de injoncțiune. ◊ (lingv.) poruncitor. (< fr. injonctif) (Sursa: MDN )
injonctív adj. m., pl. injonctívi; f. sg. injonctívă, pl. injonctíve (Sursa: Ortografic )
| injonctiv adjectiv | masculin | feminin |
| nearticulat | articulat | nearticulat | articulat |
| nominativ-acuzativ | singular | injonctiv | injonctivul | injonctivă | injonctiva |
| plural | injonctivi | injonctivii | injonctive | injonctivele |
| genitiv-dativ | singular | injonctiv | injonctivului | injonctive | injonctivei |
| plural | injonctivi | injonctivilor | injonctive | injonctivelor |
| vocativ | singular | injonctivule | injonctivo |
| plural | injonctivilor | injonctivelor |