IMORTÁL, -Ă adj. (Rar) Nemuritor, nepieritor. [Pl. -li, -le. / cf. lat. immortalis, fr. immortel, it. immortale]. (Sursa: DN )
IMORTÁL, -Ă adj. nemuritor, nepieritor. (< lat. immortalis, fr. immortel) (Sursa: MDN )
Imortal ≠ mortal (Sursa: Antonime )
imortál adj. m. mortal (Sursa: Ortografic )
| imortal adjectiv | masculin | feminin |
| nearticulat | articulat | nearticulat | articulat |
| nominativ-acuzativ | singular | imortal | imortalul | imortală | imortala |
| plural | imortali | imortalii | imortale | imortalele |
| genitiv-dativ | singular | imortal | imortalului | imortale | imortalei |
| plural | imortali | imortalilor | imortale | imortalelor |
| vocativ | singular | imortalule | imortalo |
| plural | imortalilor | imortalelor |